Technika jazdy
Łuk płużny
Narty ustawiamy dziobami do siebie. Jadąc pługiem należy zwiększyć nacisk na jedną z nart, tak aby dzięki oporowi zmieniony został kierunek jazdy. Nacisk uzyskamy przez ugięcie jednej nogi (kierujemy kolano do wewnątrz skrętu, odsuwamy tył nart na zewnątrz) zakrawędziowanie oraz obrót jednej z nart. Próbujemy rozstawić narty w pozycji pługu i ćwiczymy hamowanie poprzez rozsuwanie nart i krawędziowanie. Dzięki temu możemy dostosować prędkość jazdy.
Skręt z pługu
Gdy już to opanujemy łuk płuży ustawiamy się w linii spadku stoku i jadąc kładziemy nacisk na dolną nartę i pamiętamy o jej zakrawędziowaniu, dzięki czemu wykonywany jest skręt. Górną nartę staramy się dołączyć do drugiej, aby były w stosunku do siebie równolegle. Próbujemy wykonywać to ćwiczenie na zmianę raz w jedną stronę, raz w drugą. Stosowanie kijków ułatwia wykonywanie skrętów, dlatego też warto użyć kijka tuż przed rozpoczęciem łączenia nart.
Opanowanie skrętów
Przygotowanie
Bardzo ważny element, gdyż od niego zależy jaki skręt wykonamy. Polega na przyjęciu odpowiedniej pozycji i ustawieniu nart. W zależności jaki skręt chcemy wykonać inaczej będziemy się przygotowywać.
Wykonanie i sterowanie
Wyróżniane są dwa sposoby wykonania poprzez:
1) Rotację stóp – ślizgowe prowadzenie nart
Polega na odciążaniu nart – zmniejszeniu nacisku na narty, dzięki czemu pomaga wprowadzić je w skręt. Narty ustawione są poprzecznie do kierunku jazdy. Odróżniane są trzy rodzaje odciążeń:
NW (nisko- wysoko) : obniżenie pozycji, następnie energiczne wyjście w górę poprzez wyprostowanie nóg.
WN (wysoko-nisko): ugięcie nóg, obniżenie pozycji podczas rozpoczynania ruchu
Odbicie: bierny przejazd przez garb, czynny skręt carvingowy, obciążona narta oddaje siłę.
2) Zmianę krawędzi – ślad cięty : technika carvingowa
Narty obracane są rotacyjnie. Dzięki odpowiednim balansowaniem ciała jazda przebiega cały czas na krawędziach nart: z krawędzi na krawędź. Mianowicie podczas kończenia wykonywania skrętu pierwszego skrętu, przenosimy biodra do wewnątrz, co daje nam jazdę na drugich krawędziach. Dzięki tej technice narty skręcają same, narciarz tylko przemieszcza swój ciężar ciała.
Cechy techniki carvingowej :
- szersze prowadzenie nart: łatwiejsze utrzymanie równowagi
- obciążenie obu nart podczas skręcania
- większe wychylenie ciała, w szczególności chodzi o biodra: większe zakrawędziowanie
- zmniejszone odciążanie przy przejściu ze skrętu w skręt: większe dociskanie nart
- utrzymanie balansu w pozycji strzałkowej
- frontalne ustawienie w długich skrętach
- ograniczone użycie kijków
Tekst napisany w oparciu o książkę “Narty. Poradnik bez kantów” autorstwa Konrada Drzymały.